1 · Rampenhulp-uitkering, publiek controleerbaar

Simpel gezegd: Na een overstroming moet er snel geld naar gezinnen. Wij zorgen dat niemand twee keer kan innen, en dat de gemeenteraad live kan meekijken hoeveel er vertrok en waar het aankwam — zonder één naam te tonen.

Klant: provincie, gemeente of federale dienst die na een ramp snel geld bij gezinnen moet krijgen.

Aanbod: "auditbare burgeruitkering as-a-service". Burgers verifiëren zich met eID, elk gezin is bewijsbaar uniek (dubbel innen kan niet), uitbetaling met 0% kosten op de uitkering, en een publiek kasboek waar pers en gemeenteraad live zien: er vertrok exact 100 × €50 en het kwam aan.

Zonder geld: volledige pilot op testnet met demo-eID — de overheid ziet de complete flow en het kasboek werken; dat pilotdossier is het verkoopdocument.

Met geld: uitbetaling via de vergunde partner-route (advocaatvragen 4–6), fee per uitkering aan de opdrachtgever — de burger betaalt nooit.

2 · Vragenlijsten & panels met bewezen échte respondenten

Simpel gezegd: Onderzoeksbureaus betalen mensen om enquêtes in te vullen, en betalen vandaag voor heel wat bots en dubbele accounts. Wij bewijzen dat achter elk antwoord één echte, unieke mens zit.

Klant: marktonderzoeksbureau of bedrijf dat een klantenpanel of enquête opzet.

Aanbod: "1 mens = 1 stem"-onderzoek. Panels zitten vandaag vol dubbele accounts en bots — bureaus betalen voor nep-antwoorden. Wij leveren de verificatie (elke respondent bewijsbaar uniek en echt) én de uitbetaling van deelnemersvergoedingen (bv. €2 per ingevulde lijst) direct aan de respondent.

Zonder geld: pilotvragenlijst waarbij de verificatie echt is en de vergoeding in testnet-punten loopt — het bureau ziet het verschil in datakwaliteit meteen.

Met geld: bureau betaalt per geverifieerde respons (attestatie-fee) + de vergoedingen lopen over de rail.

3 · Woningloting & schaarse inschrijvingen zonder gesjoemel

Simpel gezegd: Bij een loting voor een huurwoning schrijft iemand zich soms tien keer in onder tien namen. Bij ons kan dat niet, en iedereen kan achteraf controleren dat de trekking eerlijk verliep.

Klant: woningcorporatie, gemeente (parkeervergunningen, schoolinschrijvingen, volkstuinen).

Aanbod: inschrijven kan alleen met R4M-bewijs — één mens, één inschrijving, geen tien aliassen. De loting en de terugstorting van waarborgen zijn publiek controleerbaar. Het vertrouwensprobleem ("de loting is doorgestoken kaart") verdwijnt aantoonbaar.

Zonder geld: één loting als pilot, verificatie echt, borgen in test-mode.

Met geld: fee per inschrijvingsronde aan de corporatie; borg-afhandeling via de rail.

4 · Agent-toegang voor webshops en API's — einde scalper-bots

Simpel gezegd: Bots kopen concerttickets sneller op dan mensen. Wij zetten een poort met twee vragen: heb je betaald, en zit er één echte mens achter jou? Zo verkoopt de shop maximaal twee tickets per mens, hoeveel bots die mens ook aanzet.

Klant: ticketshop, webshop, API-aanbieder die AI-agents wil bedienen maar bots zonder baas wil weren.

Aanbod: een poort met twee checks: de agent betaalt per request (x402, werkt al in test-mode) én bewijst "achter mij zit één geverifieerde EU-mens" (x401 met R4M-attestatie). Concreet: een ticketshop verkoopt maximaal 2 tickets per bewezen mens — ongeacht hoeveel bots iemand aanzet.

Zonder geld: sandbox-integratie op de bestaande test-mode betaalpaden.

Met geld: x402-toegangsfees + attestatie-fee per verificatie (verdienmodel-blok D9).

5 · Creator- en marketplace-uitbetalingen zonder dubbele makers

Simpel gezegd: Een platform dat makers uitbetaalt, betaalt soms vijf keer aan dezelfde persoon met vijf accounts. Wij zorgen dat elke ontvanger één echt mens is, en leveren een rapport waarmee de boekhouding sluit.

Klant: platform dat makers, freelancers of verkopers uitbetaalt.

Aanbod: payout-rail waar elke ontvanger bewijsbaar één echt mens is (geen vijf accounts van dezelfde maker), met streng beveiligde adreswissels (blok D4 — dáár slaan dieven toe) en een reconciliatie-rapport dat de boekhouding sluitend maakt.

Zonder geld: shadow-run — onze reconciliatie draait mee naast hun bestaande payouts en toont wat er nu al misgaat.

Met geld: fee per payout of platformlicentie.

6 · Subsidies & fondsen met een glazen kassa per regeling

Simpel gezegd: Verantwoorden waar subsidiegeld heen ging kost vandaag maanden. Bij ons staat het live op een pagina: hoeveel geld, aan hoeveel unieke mensen — in totalen, nooit met namen.

Klant: subsidieverstrekker, cultuurfonds, sportfonds.

Aanbod: aanvragen met bewezen unieke aanvragers en per regeling een publiek kasboek: parlement, donateurs of raadsleden zien live hoeveel er is uitgekeerd, aan hoeveel unieke mensen, zonder namen (aggregaten met k-anonymity). Verantwoording die nu maanden kost, staat er live.

Zonder geld: demo-dossier van één regeling op testnet.

Met geld: fee per dossier/uitbetaling aan de verstrekker.

7 · Human-verified petities, polls en reviews

Simpel gezegd: “40.000 handtekeningen” zegt niets; “40.000 bewezen unieke mensen” verandert het gesprek. Hier stroomt geen geld, en dat maakt dit de lichtste en snelst verkoopbare toepassing die we hebben.

Klant: petitie-platform, nieuwsmedium, reviewsite, politieke partij (interne stemming).

Aanbod: het zinnetje dat alles verandert: "getekend door 40.000 bewezen unieke EU-burgers" in plaats van "40.000 klikken". Pure attestatie-dienst via x401 — geen payout nodig, dus juridisch de lichtste route en morgen te pitchen.

Zonder geld: één petitie of poll gratis als publiek bewijsstuk.

Met geld: attestatie-fee per verificatie, abonnement voor platforms.

8 · Lawful Access Module — één extra signaal bovenop hún KYC

Simpel gezegd: een bank moet van de wet zélf weten wie haar klant is. Dat werk nemen wij niet over — dat mogen we niet en dat willen we niet. Wij leveren er één ding bovenop dat zij vandaag niet hebben: het bewijs dat achter dit dossier één unieke mens zit, en dat diezelfde mens niet ook onder een andere naam binnenkwam.

Klant: bank, verzekeraar, betaalinstelling. Zij blijven zelf de wettelijk verplichte klantidentificatie doen — dat is hun vergunningsplicht en die kan niet worden uitbesteed aan ons.

Aanbod: een aanvullend signaal naast hun bestaande controle: een pseudonieme, eID-gewortelde uniciteitscode per klant, plus een verzegeld bewijsspoor dat per land configureerbaar is (wie mag openen, onder welk bevel, welke bewaartermijn, alles gelogd). Dat verzegelde spoor is precies wat een oplossing die alles wegrekent niet kan leveren — bij ons blijft het bewijs bestaan, het gaat alleen niet zomaar open.

⚠ Wat je hier nooit zegt: "wij doen jullie KYC" of "compliance-grade onboarding". Aan een partij met een eigen wettelijke identificatieplicht verkoop je die plicht niet — je verkoopt één signaal erbovenop. Zo staat het ook op de GTM-blacklist.

Zonder geld: architectuur-workshop + demo-omgeving met demo-eID.

Met geld: LAM-licentie per jurisdictie + integratiecontract.

9 · Humanitaire cash transfers die donateurs live kunnen controleren

Simpel gezegd: Noodhulp in cash verdwijnt soms twee keer naar hetzelfde gezin. Wij bewijzen dat elk gezin één keer geholpen wordt, en de donateur ziet zijn geld aankomen zonder dat iemand weet wie de ontvangers zijn.

Klant: internationale NGO die cash uitdeelt in crisisgebieden — de sector met bewezen fraude- en dubbeltellingsproblemen.

Aanbod: hulp die aantoonbaar één keer per echt gezin aankomt, met een donateurs-dashboard: "uw €100.000 werd 2.000 × €50, hier ziet u ze aankomen". Sanctiescreening op payouts (blok D5) zit ingebouwd; de verzegelde identiteit beschermt óók de ontvangers.

Zonder geld: testnet-pilot met één partner-NGO — sterkste casus voor hun donorwerving én onze portfolio.

Met geld: programma-fee aan NGO/donor; ontvanger krijgt 100%.

10 · Secure Mail: betaalopdrachten van bewezen mensen

Simpel gezegd: Een oplichter mailt namens “de directeur”: betaal deze factuur nu. In onze mail moet elke afzender bewijzen dat hij een echt mens is met de bevoegdheid om dat te vragen — die nepmail haalt de bus niet.

Klant: bedrijf dat CEO-fraude en phishing zat is (de mail "verkoop en betaal deze factuur nú" van een nep-directeur).

Aanbod: zakelijke mail waarbij elke afzender bewijsbaar een mens is — en gevoelige opdrachten gedekt zijn door een mandaat (blok D2: gelimiteerd, intrekbaar, gelogd). Een bot of oplichter kan dat bewijs niet leveren; de nep-factuur valt automatisch door de mand.

Zonder geld: bèta bij één bedrijf (Secure Mail is al ~3 maanden in ontwikkeling).

Met geld: abonnement per gebruiker op dezelfde rail.

11 · Mandaatattestatie voor AI-agents — vrijwillig, geen wettelijke plicht

Simpel gezegd: De wet verplicht een AI alleen om te zeggen dát hij een machine is. Niemand hoeft te zeggen namens wie hij handelt — en precies dat gat vullen wij: welke mens, welke volmacht, tot welk bedrag, en intrekbaar.

Klant: elk bedrijf dat AI-agents namens klanten of medewerkers laat handelen — klantendienst, inkoop, boekingen, uitgaande mail.

Aanbod: sinds 2 augustus 2026 moet een AI-agent die een natuurlijke persoon aanschrijft melden dát hij AI is — dat en niet meer. “Namens wie” is géén wettelijke plicht, en juist daarom is het interessant: het is vandaag hooguit een zin in een handtekening. Aan een bewijs ervoor wórdt gebouwd (Skyfire, Visa, Mastercard, Google en Okta — gemeten 14-08-2026), maar geen van die vormen wortelt in een EU-overheids-eID. Wij maken er een verifieerbare attestatie van: welke mens, welke volmacht, welk plafond, welk tijdvenster, intrekbaar en gelogd (blok D2).

Zonder geld: één agent van één klant voorzien van attestaties in sandbox — het verschil is meteen zichtbaar bij de ontvanger.

Met geld: attestatie-fee per agent of per verificatie; abonnement voor platformen.

Waarom dit eerst: geen uitbetaling, dus geen vergunningsvraag — en het is de enige lijn in het portfolio met een wettelijke deadline die al ingegaan is.

12 · De toets — verkoop een audit, geen integratie

Simpel gezegd: in plaats van te vragen "bouw ons in", vraag je "mag ik meten of jullie regel werkt?". Dat is een heel ander gesprek: geen platformbeslissing, geen ontwikkelaars, geen aanbesteding. Eén meting, één rapport.

Wat het meet, in één zin: kan dezelfde mens bij u een tweede account openen? Meer niet — en juist die smalheid maakt het verkoopbaar.

Voor wie: toezichthouders die een regel moeten handhaven zonder zelf te bouwen (de Vlaamse Regulator voor de Media, de Kansspelcommissie), en platformen die aan een klant of toezichthouder moeten aantonen dát hun uniciteitsregel werkt.

Waarom de instap laag is: een audit koopt een organisatie uit een ander budget dan software. Er hoeft niets geïntegreerd te worden, er verandert niets aan hun systeem, en de beslissing ligt niet bij een architect maar bij iemand die verantwoording moet afleggen. Dat is de kortste weg naar een eerste factuur en een eerste referentie.

Eén demo-scenario dat het meteen duidelijk maakt: u geeft ons tien testidentiteiten van dezelfde persoon — verschillende mailadressen, verschillende telefoonnummers, verschillende betaalmiddelen. Wij tonen in één scherm hoeveel accounts uw systeem daarvan aanmaakt, en hoeveel R4M er zou weigeren. Het verschil ís het rapport. Er komt geen echte burger aan te pas en er wordt niets in uw systeem gewijzigd.

Prijs: nog niet vast. Die kan pas gezet worden zodra het itsme-tarief bekend is, want de toets kost per gebonden testidentiteit. Offreer hier dus nog niet met een bedrag — zie de cap-clausule op 💼 Verkoopkit.

↩ Dit is de tweede entreeroute bij de Nationale Loterij: langs de audit-deur in plaats van langs de leveranciersdeur.

13 · Wie mag de kluis openen — het configuratieschema

Simpel gezegd: "alleen onder wettig bevel" klinkt goed tot iemand vraagt: wélk bevel, van wie, en wat gebeurt er dan precies? Dit is het antwoord in tabelvorm — en het is per land anders, want dat is nu net waarom het een configuratie is en geen belofte.

Eén scenario, stap voor stap doorgespeeld — verzekeraar X krijgt een gerechtelijk bevel Y:

• 1 · Een onderzoeksrechter vordert bij verzekeraar X de identiteit achter een pseudonieme claim wegens vermoeden van fraude.
• 2 · X kán niet leveren: X heeft alleen de pseudonieme code, nooit een naam. X verwijst naar R4M en levert de code plus het bevel aan.
• 3 · R4M toetst het bevel aan het configuratieschema van dat land: klopt de instantie, klopt het type bevel? Zo niet, dan volgt een gemotiveerde weigering — ook dát wordt gelogd.
• 4 · Klopt het wél, dan start de vier-ogen-procedure. De verzegelde blob gaat alleen open met de tweede sleutelhouder erbij (escrow 2-van-3). R4M kan dit dus niet alleen, en dat is precies de bedoeling.
• 5 · De identiteit gaat naar de rechter, niet naar de verzekeraar. X krijgt alleen de bevestiging dát er geleverd is.
• 6 · De opening staat in het log: datum, bevel, betrokken sleutelhouders. Bij een latere audit is de hele keten reconstrueerbaar.

Wat dit waard is in een verkoopgesprek: de bank of verzekeraar die vraagt "en als justitie komt?" krijgt geen geruststelling maar een procedure. Dat is het verschil tussen een belofte en een product. Status: het schema is ontworpen, de escrow-kant hangt aan D11 en is nog niet gebouwd — zeg dat erbij.

14 · Het koppelvlak — met een eerlijke status per onderdeel

Waarom dit blok bestaat: "wij leveren attestaties" is geen product tot iemand kan zien wát hij aansluit. Hieronder staat het koppelvlak, met per onderdeel dezelfde claim-discipline als de rest van de site: DRAAIT, POORT (wacht op D11 of de advocaat) of GEPLAND. Toon nooit iets als af dat het niet is — wat je verkoopt moet direct kloppen en werken.

De regel bij dit blok: zodra iets van GEPLAND naar DRAAIT gaat, verandert het hier én in de verkoopmail op dezelfde dag. Een statustabel die achterloopt is erger dan geen statustabel, want dan verkoop je iets wat er niet is.

15 · Eén mens, één studie — proefpersonencontrole zonder Amerikaanse database

Simpel gezegd: bij bloed geven houden ze bij wanneer je laatst gaf, zodat je niet te snel terugkomt. Bij geneesmiddelenonderzoek moet dat óók — een gezonde vrijwilliger die deze week in Leiden een middel slikt en volgende week in Antwerpen een ander, maakt zichzelf ziek én maakt de meetresultaten waardeloos. Vandaag lossen ze dat op door drie letters van je naam, je geboortedatum, je geslacht en het staartje van je paspoortnummer in de database van een Amerikaans bedrijf te zetten. Wij doen precies hetzelfde werk met een code die niets over jou verklapt.

Klant: een fase-1-eenheid of CRO die gezonde vrijwilligers keurt (het onderzoekscentrum betaalt, niet de vrijwilliger).

Aanbod: "uniciteits- en wash-outcontrole zonder identiteitsdossier". Bij de keuring krijgt het centrum één antwoord terug: deze mens is uniek in uw pot, en hij is beschikbaar vanaf datum X. Geen naam, geen geboortedatum, geen paspoortfragment, geen gezondheidsgegevens — en niets in een register buiten de EU.

Zonder geld: schaduwtest naast hun bestaande controle — zij draaien tien keuringen door beide systemen en vergelijken de uitkomst. Geen productie, geen risico, en het vergelijkingsrapport ís het verkoopdocument.

Met geld: fee per keuring, gefactureerd in euro's via Stripe (geldvorm 1). Geen enkele euro stroomt naar een gebruiker, dus dit valt volledig binnen de bevestigde v1-scope (V57) en hoeft niet op PRIO B te wachten.

Waarom dit echt is, met de bron erbij: het probleem is niet nieuw en wordt al betaald. In het Verenigd Koninkrijk is deelname aan TOPS een voorwaarde van de ethische commissie voor élke studie met gezonde vrijwilligers; tussen 2002 en medio 2011 werden er 124.806 proefpersonen in ingevoerd, en het systeem drukte het aandeel vrijwilligers dat binnen drie maanden na een studie elders opnieuw aanklopt tot onder 1% — daarvóór was dat dus hoger. In Nederland gebruikt het CHDR in Leiden het VCT-register, en hun eigen toestemmingsformulier zegt woordelijk wat erin gaat: de eerste drie letters van voor- en familienaam, geboortedatum, geslacht en "de laatste vijf tekens van het ID-nummer (bijv. rijbewijsnummer, paspoortnummer)", later aangevuld met gezondheidsgegevens en de werkzame stoffen die je kreeg — 25 jaar bewaard. En over de VS is datzelfde formulier ontwapenend eerlijk: "Momenteel voorzien de VS echter niet in een goed niveau van gegevensbescherming in de zin van een zogenaamd adequaatheidsbesluit van de Europese Commissie." Daarom vragen ze de vrijwilliger om uitdrukkelijke toestemming — terwijl weigeren betekent dat je niet mag deelnemen.

Waarom wij hier iets te bieden hebben: drie gaten die geen van de bestaande systemen dicht. (1) Grensverkeer. TOPS is Brits en werkt op het nationale-verzekeringsnummer; VCT werkt per site en per aparte toestemming. Een vrijwilliger die in Leiden keurt en drie weken later in Antwerpen aanklopt, botst vandaag nergens gegarandeerd tegen zichzelf — en dat is precies het gebied waar itsme (8 miljoen Belgen) sinds de iDIN-overname óók Nederland dekt. (2) De grondslag. Een toestemming die je moet geven om te mogen deelnemen is een wankele grondslag; met een gezouten pseudoniem verdwijnt de discussie omdat er geen persoonsdossier meer ontstaat. (3) Bijzondere gegevens. Gezondheidsgegevens in een register bij een derde partij is de zwaarste categorie die de AVG kent. Wij hebben ze niet nodig: een datum "beschikbaar vanaf" zegt genoeg zonder te verklappen waaróm.

Integratiepad — vijf stappen op wat er al draait: (1) de vrijwilliger verifieert éénmalig met eID/itsme in de bestaande flow en krijgt een gezouten hash per context, waarbij de context het onderzoeksnetwerk is en niet de studie. (2) Het bestaande attestatie-endpoint krijgt één extra veld: beschikbaar_vanaf. (3) Het centrum roept bij de keuring dat ene endpoint aan — dezelfde REST-route die vandaag al DRAAIT (zie blok 14). (4) Na dosering meldt het centrum alleen de datum van de laatste toediening terug; nooit de studienaam, de sponsor of de stof. (5) Het verzegelde bewijs blijft bestaan voor een inspectie door het FAGG of de EMA, en gaat alleen open onder wettig bevel — de Lawful Access Module uit blok 13 is hier geen extraatje maar de reden dat een inspecteur akkoord kan gaan.

⚖️ De eerlijke zwakte, en die is groot genoeg om te noemen vóór de klant hem noemt: een deelnemersregister is een netwerkproduct — het is pas iets waard als veel centra erin zitten, en wij beginnen op nul. Dat, niet de techniek, is de gracht van TOPS en VCT. Er zijn twee antwoorden en geen derde. (a) Begin binnen één organisatie die zélf meerdere vestigingen heeft (een CRO met units in meerdere landen): daar bestaat het netwerk al en is de klant zijn eigen eerste netwerkdeelnemer. (b) Verkoop het als schaduwlaag náást het bestaande register, niet als vervanging — precies het patroon dat bij de Nationale Loterij ook de enige begaanbare deur bleek. En reken op een traject via de ethische commissie: in het VK is TOPS een REC-voorwaarde, dus elke afwijkende methode is een dossier en geen aankoop. Dat is maanden, geen weken.

Bronnen: NHS Health Research Authority — The Over-Volunteering Prevention System (TOPS) · Boyce e.a., TOPS: an internet-based system to prevent healthy subjects from over-volunteering (124.806 ingevoerde proefpersonen 2002–2011; over-volunteering binnen 3 maanden teruggebracht tot <1%) · CHDR — toestemmingsformulier VCT-register (welke gegevens, 25 jaar bewaartermijn, doorgifte naar de VS) · UZ Leuven — brochure gezonde proefpersonen. Eén cijfer met een waarschuwing: de leverancier VCT zegt zelf dat 2 tot 12% van de deelnemers dubbel deelneemt leverancierscijfer — gebruik in een gesprek liever het TOPS-cijfer, want dat staat in een peer-reviewed artikel.

🎯 Potentiële klanten (PROSPECT — nog geen contact, lijst groeit): CHDR, Leiden — gebruikt aantoonbaar het VCT-register en heeft dus het probleem én het budget al erkend; hun eigen toestemmingsformulier is je hele opening · UZ Leuven, Centrum klinische farmacologie — Belgisch fase-1-centrum; hun patiëntenbrochure vermeldt géén enkele controle op deelname elders (afwezigheid in een brochure is geen bewijs van afwezigheid in het protocol — vraag het, beweer het niet) · SGS Belgium — CRO met een eigen vrijwilligersnetwerk over meerdere landen, en daarmee het enige type klant dat zijn eigen netwerkeffect meebrengt · UZA, Antwerpen. Nieuw, dezelfde productvorm maar met een hardere aanleiding: FAGG / Fertidata, Brussel (🎯 Klanten #18) — VRT NWS meldde op 2 april 2026 dat minstens zeven Belgische fertiliteitscentra de wettelijke grens van zes gezinnen per spermadonor overschreden binnen hun eigen muren (35 overschrijdingen, tien processen-verbaal naar het parket), en zelfs het register Fertidata ziet niet dat dezelfde donor ook in Nederland of Denemarken doneert. Ook daar is het antwoord één regel in plaats van een dossier: dezelfde mens, per register een andere pseudonieme code, en tóch een botsing over de grens.

💼 Om dit te verkopen moet jij: Mail CHDR (Leiden) met één vraag: "jullie toestemmingsformulier laat de vrijwilliger uitdrukkelijk toestemmen in doorgifte naar de VS omdat er geen adequaatheidsbesluit is — hoe kijkt jullie functionaris gegevensbescherming daar in 2026 naar?" Dat adres staat publiek op het formulier zelf. Onderzoek vooraf: hoeveel keuringen doen zij per jaar (dat cijfer × fee ís je businesscase), en of SGS zijn Belgische en Hongaarse units vandaag onderling laat kruisen — want dát is de klant die op dag één al een netwerk heeft.